ถ้าจะแพ้อย่าอ่อนแอให้ใครเห็น
ถ้าอยากเป็นคนเข้มแข็งต้องแกร่งไว้
ถ้าอยากร้องไห้ก็ร้องให้หนำใจ
แต่ขอให้ ได้อะไรจากน้ำตา

คมคนคิด

บ่อยครั้งที่เราไม่มีเวลาสำหรับมิตร
แต่กลับทุ่มเวลาทั้งชีวิตให้แก่ศัตรู

คมคนคิด

พบ...เพื่อ...ลา
มา...เพื่อ...จาก
รัก...เพื่อ...พราก
จาก...เพื่อ...จำ

คมคนคิด

เพื่อนที่ดีมีหนึ่งถึงจะน้อย
ดีกว่าร้อยเพื่อนคิดริษยา
ดุจก้อนเกลือเค็มนิดหน่อยด้อยราคา
ยังมีค่ากว่าน้ำเค็มเต็มทะเล

คมคนคิด

กว่าจะเป็นผีเสื้อสีปีกสวย
เวลาช่วยให้งามตามวิถี
จากหนอนเป็นดักแด้ ถูกย่ำยี
กลับดูดีเมื่อลอกคราบ ภาพน่ายล
เปรียบเร่งรัด ตัดสินคนเพียงแรกเห็น
ผิดประเด็นผลลัพธ์จึงสับสน
เมื่อไม่ได้รับรู้ ถึงตัวตน
ตัดสินคนด้วยภาพลักษณ์…มักพลาดไป

คมคนคิด

The love is not to give.
Love is to share.
The love is not to show.
Love is to care.
ความรัก ไม่ใช่การประเคนของให้กัน
แต่ความรัก คือการมีส่วนร่วมซึ่งกันและกัน
และรักไม่ใช่การโอ้อวด
หากแต่รักคือการเอาใจใส่
ซึ่งกันและกัน

คมคนคิด

เพราะสังคม..ประเมินค่า..ที่จนรวย
คนจึงสร้าง..เปลือกสวย..ไว้สวมใส่
หากสังคม..วัดค่า..ที่ภายใน
คนจะสร้าง..แต่จิตใจ..ที่ใฝ่ดี

คมคนคิด

No man is fit to command anotherwho can't command himself.
คนที่ไม่สามารถบัญชาตัวเองได้ย่อมไม่เหมาะสมที่จะบังคับบัญชาคนอื่น
คนเราบางครั้งต้องก้าวถอยหลังก่อนเพื่อที่จะกระโดดให้ได้ไกลขึ้น

คมคนคิด

จุดที่ต่ำสุดของชีวิตที่ทุกคนมีโอกาสประสบเป็นได้ทั้งจุดจบและบทเรียนที่ดี.................

เพลงยาวพยากรณ์

จะกล่าวถึงกรุงศรีอยุธยาเป็นกรุงรัตนราชพระศาสนา มหาดิเรกอันเลิศล้นเป็นที่ปรากฎรจนา สรรเสริญอยุธยาทุกแห่งหนทุกบุรีสีมามณฑล จบสกลลูกค้าวานิชทุกประเทศสิบสองภาษา ย่อมมาพึ่งกรุงศรีอยุธยาประชาราษฎร์ปราศจากภัยพิศม์ ทั้งความพิกลจริตแลความทุกข์ฝ่ายองค์พระบรมราชา ครองขันธสีมาเป็นสุขด้วยพระกฤษฎีกาทำนุก จึงอยู่เป็นสุขสวัสดีเป็นที่อาศัยแก่มนุษย์ในใต้หล้า เป็นที่อาศัยแก่เทวาทุกราศีทุกนิกรนรชนมนตรี คหบดีพราหณพฤฒาประดุจดั่งศาลาอาศัย ดั่งหนึ่งร่มพระไทรอันสาขาประดุจหนึ่งแม่น้ำพระคงคา เป็นที่สิเนหาเมื่อกันดารด้วยพระเดชาอานุภาพ อาจปราบไพรีทุกทิศานทุกประเทศเขตขันธบันดาล แต่เครื่องบรรณาการมานอบนบกรุงศรีอยุธยานั้นสมบูรณ์ เพิ่มพูนด้วยพระเกียรติยศขจรจบอุดมบรมสุขทั้งแผ่นภพ จนคำรบศักราชได้สองพันคราทีนั้นฝูงสัตว์ทั้งหลาย จะเกิดความอันตรายเป็นแม่นมั่นด้วยพระมหากษัตริย์มิได้ทรงทศพิธราชธรรม จึงเกิดเข็ญเป็นมหัศจรรย์สิบหกประการคือเดือนดาวดินฟ้าจะอาเพศ อุบัติเหตุเกิดทั่วทุกทิศานมหาเมฆจะลุกเป็นเพลิงกาฬ เกิดนิมิตรพิศดารทุกบ้านเมืองพระคงคาจะแดงดั่งเลือดนก อกแผ่นดินเป็นบ้าฟ้าจะเหลืองผีป่าก็จะวิ่งเข้าสิงเมือง ผีเมืองจะออกไปสู่ไพรพระเสื้อเมืองจะเอาตัวหนี พระกาลกุลีจะเข้ามาเป็นไส้พระธรณีจะตีอกไห้ อกพระกาลจะไหม้อยู่เกรียมกรมในลักษณะทำนายไว้บ่ห่อนผิด เมื่อพินิศพิศดูก็เห็นสมมิใช่เทศกาลร้อนก็ร้อนระงม มิใช่เทศกาลลมลมก็พัดมิใช่เทศกาลหนาวก็หนาวพ้น มิใช่เทศกาลฝนฝนก็อุบัติทุกต้นไม้หย่อมหญ้าสารพัด เกิดวิบัตินานาทั่วสากลเทวดาซึ่งรักษาพระศาสนา จะรักษาแต่คนฝ่ายอกุศลสัปบุรุษจะแพ้แก่ทรชน มิตรตนจะฆ่าซึ่งความรักภรรยาจะฆ่าซึ่งคุณผัว คนชั่วจะมล้างผู้มีศักดิ์ลูกศิษย์จะสู้ครูนัก จะหาญหักผู้ใหญ่ให้เป็นน้อยผู้มีศีลจะเสียซึ่งอำนาจ นักปราชญ์จะตกต่ำต้อยกระเบื้องจะเฟื่องฟูลอย น้ำเต้าอันลอยนั้นจะถอยจมผู้มีตระกูลจะสูญเผ่า เพราะจันฑาลมันเข้ามาเสพสมผู้มีศีลนั้นจะเสียซึ่งอารมณ์ เพราะสมัครสมาคมซึ่งมารยาพระมหากษัตริย์จะเสื่อมสิงหนาท ประเทศราชจะเสื่อมซึ่งยศถาอสัจจะเลื่องลือชา พระธรรมาจะตกลึกลับผู้กล้าจะเสื่อมใจหาญ จะสาปสูญวิชาการทั้งปวงสรรพผู้มีสินจะถอยจากทรัพย์ สัปบุรุษจะอับซึ่งน้ำใจทั้งอายุศม์จะถอยเคลื่อนจากเดือนปี ประเวณีจะแปรปรวนตามวิสัยทั้งพืชแผ่นดินจะผ่อนไป ผลหมากรากไม้จะถอยรสทั้งแพทย์พรรณไม้อันหอมรส จะถอยถดไปตามประเพณีทั้งข้าวก็จะยากหมากจะแพง สารพันจะแห้งแล้งเป็นถ้วนถี่จะบังเกิดทรพิษมิคสัญญี ฝูงผีจะวิ่งเข้าปลอมคนกรุงประเทศราชธานี จะเกิดกาลีทุกแห่งหนจะอ้างว้างอกใจทั้งไพล่พล จะสาละวนทั่วโลกหญิงชายจะร้อนอกสมณาประชาราษฎร์ จะเกิดเข็ญเป็นอุบาทว์นั้นมากหลายจะรบราฆ่าฟันกันวุ่นวาย ฝูงคนจะล้มตายลงเป็นเบือทางน้ำก็จะแห้งเป็นทางบก เวียงวังจะรกเป็นป่าเสือแต่สิงห์สาระสัตว์เนื้อเบื้อ นั้นจะหลงเหลือในแผ่นดินทั้งผู้คนสารพัดสัตว์ทั้งหลาย จะสาปสูญล้มตายเสียหมดสิ้นด้วยพระกาลจะมาผลาญแผ่นดิน จะสูญสิ้นการณรงค์สงครามกรุงศรีอยุธยาจะสูญแล้ว จะลับรัศมีแก้วเจ้าทั้งสามไปจนคำรบปีเดือนคืนยาม จะสิ้นนามศักราชห้าพันกรุงศรีอยุธยาเขษมสุข แสนสนุกยิ่งล้ำเมืองสวรรค์จะเป็นเมืองแพศยาอาธรรม์ นับวันจะเสื่อมสูญ เอยฯ