เหนื่อยจัง....

บางคนเห็นเราทำโน่นนี่นั่น...เค้าคงจะหาว่าเราทำเอาหน้า...หรือเสือกทำเองว่างั้น
แล้วจะให้ทำไง...ถ้าเราไม่ทำใครจะทำ...และเราก็รู้ถ้าทำต้องเหนื่อยแน่นอน...ก็ต้องยอม
เมื่อเราตัดสินใจจะทำอะไรก็จง...ยอมรับกับสิ่งที่ได้มา...ไม่ว่าจะเป็นความเหน็จเหนื่อย
หรือแม้แต่เสียงชื่นชม...หรือติฉินนินทา...ไม่มีทางที่ทุกคนจะคิดกับเราในแง่ดีแน่นอน
เพราะเป็นคนงาน...ใครอาจจะว่าเรา...เอาหน้าก็ได้...เฮ้อมนุษย์หนอมนุษย์
บางครั้งก็รู้สึกท้อ...กับสิ่งที่ทำอยู่..แต่เมื่อหันกลับไปมองน้องๆที่ต้องการคนช่วย
อาทรมณ์ที่แบบไม่ค่อยรู้จักใคร...ไกลบ้าน...ไกลคนที่รักแล้วเจอสิ่งใหม่มันย่อม
ว้าเหว่เป็นธรรมดา...การที่เราทำสิ่งดีๆให้กับคนอื่นถึงแม้จะเหนื่อยก็ยังดีที่เราไม่ได้อยู่เฉยๆ
ทำตัวเป็นพวกไร้ประโยชน์ในสังคมไปวันๆ...เหนื่อยกายพักแปบเดียวเดี๋ยวก็หาย...แต่อย่าให้เหนื่อยใจเชียวนะ...อิอิ
วันนี้...นั่งอยู่หน้าคอมคุยกะเพื่อนที่สนิทระบายความเหนื่อยยาก...น้ำตาไหลออกมาเฉย(สงสัยอารมณ์ร่วมอะ)
คนเราเวลามันจะทุกข์เรื่องเล็กน้อยน้ำตามันก็ไหลออกมาเองอะนะ....สิ่งที่เรทำไม่ได้หวังให้ใครมาเห็นใจหรอก
แต่อยากจะขอแค่อย่ามามองกันผิด...แต่เราเองก็ไม่ได้คิดมากยุละ...จะมองยังไงก็แล้วแต่เพราะคนเรามีพื้นฐานต่างกัน
มองได้หลายมุม...